Basit.

Kaç para ulan ekşide yazar olmak.

Tam 5 senedir bekliyorum uğruna.

Belli aralıklarla düzenli yazmak. Kimsenin yazdıklarını görmeyeceğini bile bile. 

Tam "ulan bu sefer olacak" derken kaptırmak kendini hayatın kaosuna, yazamamak bir dönem.. Ötelemek hayalleri.

Sonuç; "Çaylak sıralamasında 2212123 sıradasınız." Her şey en baştan. 

Kırılan umutlar, edilen küfürler.. 

Sonra bir entry çıkar karşına. "Bende olmalıyım mk burda bende yazabilirim bu pezevenk gibi".

Her şey yeniden. 

5 yıllık düzenli kısır döngü. 

Yazmıyorum artık unuttum şifremi.. bakmıyorum mk sırasına, matematiğim de yetmiyor zaten. 

Sıradanlaştı artık. 

Sevmiyorum sıradanlığı. 

Herkes olmayı. Popüleri sevmeyi. Krala tapmayı. 

Tükendim artık düşünmekten. 

Kpss, staj, rapor, sunum, okul, dershane bıdıbıdıbıdı. 

Planlar, hayaller bir sürü saçmalık.

Sonra her şey hüsran.

Nefes alamıyorum bazen. Yakıyorum sigarayı.

Düşüyorum. "Ben neden nefes alamıyorum?" 

Basit. 

Basit mk.

Sigaradan. 

Düşündüğüm onca bokca şeyin bir hiç olduğunu her seferinde atlayışımdan. 

5 senedir peşinden koştuğum şeye sahip olmadan da pek hala yaşadığımı unutuşumdan. 

Basit. 

Yaşa mk. Bugünü yaşa. 

Yarın yok.